PUPIL

Vorige week had ik de eer en het genoegen om aanwezig te mogen zijn bij de bachelorproefverdediging van Cem Aydogan. De nieuwe bijbel voor het Brusselse jeugdwerk die hij schreef heeft als titel “Van buitengewoon naar gewoon – het recept voor het Brusselse jeugdwerk” (voor de geïnteresseerden hier te vinden).
Cem was een jaar mijn pupil, ik was zijn coach. Vandaag heeft Cem geen coach meer nodig. Hij is namelijk gewoon buitengewoon.
Een jaar geleden kwam Cem bij ons terecht. Een slechtziende die een stageplek zocht. Niet iedereen hier in huis zag dat zitten. Uit angst om niet goed voor hem te kunnen zorgen, uit vrees dat de beperking te veel invloed zou hebben. Maar dat was zonder Cem gerekend. Hij kwam zijn stage doen en overtuigde iedereen binnen een dag dat hij op de juiste plek zat. Hij ging zelf op zoek naar centen om Cultureghem inclusief te maken en creëerde hier zo zijn eigen job. Dat terwijl hij zijn laatste jaar als student socio-cultureel werk nog moest aanvatten. Cem is namelijk gewoon buitengewoon.
Als halftijdse Master of Inclusion ging hij een uitdaging van formaat aan. Cultureghem fileren en ontleden in al zijn facetten en vooral tot op het bot inclusief maken. Een deel van dat verhaal viel op deze blog te volgen. Daar kwamen praktische ingrepen bij kijken. Van tools voor slechtzienden tijdens KOOKMET, een mobiele chillruimte voor mensen met autisme op KETMET, tot menukaarten in braille en nog zoveel meer. Maar de fond van wat Cem deed, gebeurde in de hoofden van iedereen hier aanwezig. Van personeel tot vrijwilligers, van KOOKMET koks tot spelende kinderen en animatoren op KETMET. Hij nam de angst voor het onbekende weg. Nam mensen met en zonder beperking bij de hand om ze samen te brengen. NIet betuttelend of betweterig. Maar eerlijk, open en direct. Zonder vooroordeel.
Ondertussen studeerde hij dapper verder. We gingen samen op zoek naar hoe hij alles gecombineerd kreeg. En Cem deed wat hij altijd doet. Keihard werken. Ik zag hem zelfzeker zijn eindwerk verdedigen en zag ook de jury goedkeurend knikken. Het is nog heel even hout vasthouden, maar ik twijfel er eigenlijk niet aan dat Cem volgende week zijn diploma in ontvangst mag nemen.
Vanaf volgende week maakt Cem dan ook voltijds deel uit van ons team. Niet meer als inclusiemedewerker, dat verhaal wordt overgedragen aan iedereen hier aanwezig, inclusie is immers iets dat samen gebeurt. Maar als Master of the City, hij gaat met onze tools de stad in om publieke ruimte om te toveren tot gedeelde ruimte.
Afsluiten wil ik doen met dank en bewondering. Ik bewonder je voor het ongelooflijke verhaal dat je hier hebt neergeschreven en wil je bedanken dat ik je coach mocht zijn. Ik zal het missen maar vandaag ben je echt één van ons, even sterk en even kwetsbaar. Vanaf nu schrijven we de rest van het verhaal samen. Je bent namelijk gewoon buitengewoon.

img_20180620_175922-014

Yannick Roels

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: