Wanneer buitengewoon gewoon wordt

Version fr ci-dissous

Vrijdag 24/11/2017 is het de 4de verjaardag van KOOKMET. Toevallig krijgen we ook de 10.000ste deelnemer van KOOKMET over de vloer. De Brusselse Cardijnschool, Unesco school bereiden samen met de VIVES hogeschool van Torhout met 75 deelnemers een gezonde en lekkere lunch voor 120 eters. Voor sommige leerlingen van de Cardijnschool is het hun eerste bezoekje, anderen zijn al eens langs geweest.

Als ze toekomen zie ik blije en nieuwsgierige gezichtjes. De blije gezichtjes zijn de kinderen die opnieuw komen, ze zijn blij dat ze nog eens op de markt mogen koken, vertellen ze mij. De nieuwsgierig kindjes zitten vooral met vragen.

Ik vertel de leerkrachten dat we de groepen gaan mengen en dat ze dus een hele dag gaan doorbrengen in kleine groepjes samen met andere leerlingen. Ze vinden dat oké. Het wordt een uitdaging: 75 deelnemers van verschillende leeftijden en achtergronden door elkaar. Wat zal dat geven?

In het begin is er onwennigheid bij de andere groepen. De studenten van Vives die een lerarenopleiding volgen, mogen vandaag de groepen begeleiden, maar ze hebben nog geen ervaring met kinderen met een beperking. De andere leerlingen zijn van de Unesco school. Ook zij zijn nog niet of weinig in contact gekomen met mensen met een beperking. KOOKMET schiet in gang en langzaam deint de onwennigheid weg. Alle groepen doen vol enthousiasme mee en proberen de lekkerste maaltijd klaar te maken.

Wat mij opvalt is dat we erin geslaagd zijn om ons ideale beeld van inclusie neer te leggen. Het buitengewone werd gewoon en iedereen was betrokken bij het gebeuren.

Dat ik achteraf weinig tot geen vragen krijg over de leerlingen van de Cardijnschool, is voor mij een teken dat ze niet meer als een aparte groep worden gezien maar tot het groter geheel behoren. Vragen als ‘waarom zijn zij raar?’ krijg ik niet, wel de vraag of ze nog wat eten mogen bijhalen. Ik merk dat ons ‘iedereen door elkaar’ plan ook aan tafel van kracht blijft. De leerlingen gaan niet spontaan bij hun klasgenootjes zitten, maar proberen bij hun groepje waarmee ze gekookt hebben te blijven.

Ook Groep INTRO is aanwezig met haar ervaringsdeskundigen die ons observeren en feedback geven. Ik merk dat meer en meer drempels zijn weggehaald en dat we meer en meer effectief bezig zijn met de integratie van deze doelgroep.

Wat begon als een plan wordt stilletjes aan realiteit. Ik kijk al hoopvol uit naar de volgende KOOKMET met special guests.

Check hier onze facebook pagina voor meer foto’s.

Ook de Cardijnschool heeft een blog, die is hier te vinden.

 

Quand l’exceptionnel devient commun.

Vendredi 24/11/2017 est le 4ème anniversaire de KOOKMET. Par coïncidence, nous recevons également le 10 000ème participant de KOOKMET. L’école de Bruxelles Cardijn, l’école de l’Unesco, préparent ensemble avec le collège VIVES de Torhout avec 75 participants un déjeuner sain et savoureux pour 120 personnes. Pour certains élèves de l’école Cardijn c’est leur première visite, d’autres ont déjà visité.


Quand ils arrivent, je vois des visages heureux et curieux. Les visages heureux sont les enfants qui reviennent, ils sont heureux de pouvoir encore cuisiner sur le marché, me disent-ils. Les enfants curieux ont surtout des questions.


Je dis aux enseignants que nous allons mélanger les groupes et qu’ils passeront toute une journée en petits groupes avec d’autres étudiants. Ils pensent que c’est OK. Ce sera un défi: 75 participants d’âges et de milieux différents qui se sont mélangés. Qu’est-ce que ça va donner?


Au début, il y a un malaise dans les autres groupes. Les étudiants de Vives qui suivent un programme de formation d’enseignants sont autorisés à superviser les groupes aujourd’hui, mais ils n’ont aucune expérience avec les enfants handicapés. Les autres étudiants viennent de l’école de l’Unesco. Ils n’ont pas encore ou peu de contacts avec des personnes handicapées. KOOKMET se met en route et le malaise disparaît lentement.
Tous les groupes sont pleins d’enthousiasme et essayent de préparer le repas le plus délicieux.


Ce qui me frappe, c’est que nous avons réussi à fixer notre image idéale d’inclusion. L’extraordinaire est devenu commun et tout le monde était impliqué dans l’événement.
Le fait que je reçoive peu ou pas de questions sur les élèves de l’école de Cardijn est un signe qu’ils ne sont plus considérés comme un groupe à part, mais qu’ils appartiennent à l’ensemble. Des questions comme «Pourquoi sont-ils étranges?» je ne reçois plus, mais bien des questions de savoir s’ils peuvent encore avoir à manger. Je remarque que notre plan «tout le monde ensemble» reste également en vigueur à table. Les élèves ne s’assoient pas spontanément avec leurs camarades de classe, mais essayent de rester avec leur groupe avec lequel ils ont cuisiné.


Le groupe INTRO est également présent avec ses experts qui observent et donnent leur avis. Je remarque que de plus en plus de seuils ont été supprimés et que nous sommes de plus en plus efficaces dans l’intégration de ce groupe cible.


Ce qui a commencé comme un plan devient tout doucement réalité. J’attends déjà avec impatience le prochain KOOKMET avec des invités spéciaux.

Consultez ici notre page facebook pour plus de photos
L’école Cardijn a aussi un blog, qui peut être trouvé ici

Advertenties

Een gedachte over “Wanneer buitengewoon gewoon wordt

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: